OSP Glinnik Ochotnicza Straż Pożarna Glinnik

Glinnik

Miejscowości Glinnik I i Glinnik II notowane były w księgach królewskich już za czasów króla Bolesława Śmiałego około 1076 roku.
Zwane były wtedy jako "Glinniki Heroditas" zaś rzeczka Gać płynąca niedaleko wtedy zwana była Guźnicą. Pierwsze pisane wzmianki o Glinniku należy datować na 1417 rok. Odrzucić zatem trzeba informacje z dokumentu z 1333 roku wydanego przez Władysława księcia łęczyckiego gdyż dotyczą one Glinnika ale z parafii w Szczawinie.
Z informacji i zapisków z roku 1476 zarządcą Lubochni, Brenicy, Lubochenka i Glinnika był niejaki Bartłomiej Sędziwoj.
Z zapisków z roku 1552 wiemy, że w Glinniku było 40 kmieci. Natomiast w zapiskach z roku 1564czytamy, że Glinnik posiadał 22 ½ łanów oraz karczmę. Rejestr poborowy odnotował mniejszą liczbę łanów 21 ½ a ponadto informację, że Glinnik posiadał 2 karczmarzy, młynarza i rzeźnika.
W 1661 roku taryfa podymnego wyszczególnia domy osiadłe i domy opustoszałe. W Glinniku jest 15 domów osiadłych-zamieszkałych i 10 opustoszałych w tym opustoszały dom młynarza.
W 1775 roku zgodnie z danymi taryfy podatku podymnego znajdowało się w Glinniku 1 dym dworski i 28 dymów wiejskich. W 1789 roku w Glinniku były 45 dymów wiejskich i 1 dym wystawiony w ostatnim roku na nieosiadłym gruncie.
W roku 1765 przeprowadzono tzw. lustrację. Glinnik określono na podstawie lustracji z 1569 roku. Mieszkało tam 25 chłopów. Obok pańszczyzny i danin podobnych do tych jakie składały inne wsie, chłopi z Glinnika obowiązani byli dawać dworowi po 100 grzybów, co razem w ciągu roku czyniło 25 "wieńców". Istniało też w Glinniku sołectwo. Glinnik wchodził w skład starostwa inowłodzkiego. Na mocy dokumentu króla Augusta III z 18 grudnia 1756 r. starostwo inowłodzkie posiadali Leon Moszyński, kasztelan lubelski i jego żona Ludwika z Załuskich. Po śmierci Leona Moszyńskiego w 1788 roku dobra inowłodzkie wraz z Glinnikiem dzierżyła wdowa Ludwika z Załuskich Moszyńska.
Z zapisków wiemy, że w 1781 roku wójtem wsi Glinnik był Łukasz Socha a w 1789 roku Antoni Świderek.
W 1827 roku we wsi było 9 domów i 71 mieszkańców, a w roku 1880 12 domów i 151 mieszkańców. W tym czasie był tu folwark z gorzelnią i 395 mórg włościańskich.
Z zapisków z 1883 roku dowiadujemy się, że w Glinniku było już 21 i 1/2 łanów uprawnych a mieszkało 40 kmieci, 1 rzeźnik, czynna była 1 karczma i młyn. Przypuszcza się, że karczma i młyn były wspólne z Jasieniem.

Przez tereny obecnego Glinnika przecinają się stare trakty solne od Opoczna, Inowłodza, Królowej Woli, Glinnik do Lubochni i na Rawę i Wolbórz..
Przy trakcie stał krzyż, który został odbudowany dzięki mieszkańcom Glinnika.
Po drugiej stronie gdzie obecnie jest gospodarstwo pana Jana Owczarka stała gospoda a na rogu płotu pani Sobczak przy starym kasztanie stał gruby żelazny słup z tablicą a na niej orzeł biały i napis "Glinnik II- gospodarstw 114- włościan 500".
Pod koniec XIX w. wieś należała do parafii w Lubochnia, natomiast od 1985 roku XX w. wieś należy do parafii Spały.
Obok miejscowości w 1925 roku zbudowano tam lotnisko wojskowe.
* Rys historyczny miejscowości Glinnik przedstawiła pani Maria Halina Gajewska na podstawie swojej wiedzy, książki opracowanej przez Włodzimierza Rudzia wydanej w 1979 roku z okazji 60 lecia OSP Lubochnia oraz książki W. Glińskiego, D. Klemantowicza, T. Nowaka, M. Wichowej pt." Dzieje Lubochni- miejscowość, kościół, ludzie".